دختر هخامنش

آناهيتا الهه ايرانی

آناهيتا الهه اب و باروری و جنگ و نيز نگاهبان زنان در ايران باستان بوده که در ميان ستارگان اقامت داشته است. نام او به معنای معصوم و بی گناه امده است. ( آنا:بی + اهيت : گناه).
تصوير او معمولا دوشيزه ايست در شولايی طلايی با تارکی الماس نشان در سر. آبها نيز از متعلقات او می باشد. او را از ملازمان اهورامزدا نيز تلقی می کرده اند. همانند معادل هندی خود گانگا، اورا نيز به بزرگی تمام ابهای زمين می دانند. آناهيتا در دين زردشتی نگاهبان نطفه زردشت در درياچه کيانسی است. چرا که تنها دوشيزه ( لقب آناهيتا) که پاک است می تواند ان را نگاهبانی کند و يا در خود بپرورد. در آيين مهرپرستی او را مادر مهر دانسته اند که از تخمه زردشت بارور شده است. واژه مهراب يا محراب در عربی را ماخوذ از همين امر يعنی زايش مهر ( ميترا) از اب دانسته اند که مقدس ترين مکان در مسجد دانسته می شود. اردشير سخت اين الهه را تکريم کرد و در زمان او معابدی برای آناهيتا در شوش و اکباتان و بابل برپا کردند.[ پس از ظهور اسلام و پذيرش اين دين در ايران نقش آناهيتا را در فرهنگ مردم حضرت فاطمه دخت نبی اکرم ايفا کرد که به معصومه ( بی گناه) ملقبش کردند و ابها را مهريه ازدواجش با علی دانستند لقب ديگر فاطمه (س) بتول به معنای باکره هم با لقب دوشيزه آناهيتا همخوانی دارد] .

برگرفته از کتاب راز داوينچی اثر دن براون. مترجمان حسين شهرابی- سميه گنجی ص۳۹ ...